Vandaag is het precies een jaar geleden dat we in het vliegtuig zaten op weg naar Qi Xuan. Wat gaat de tijd toch snel en wat is er ontzettend veel gebeurd. Afgelopen maandag hebben we weer een gesprek gehad op school met de juf. We waren allebei wat minder enthousiast dan de vorige keer. Zowel thuis als op school is Qi Xuan namelijk vaak erg moe. Dat komt (denken wij) voornamelijk omdat het in zijn hoofd zo vol is.

Qi Xuan heeft zich het afgelopen jaar op alle gebieden enorm ontwikkeld. Hij is zinnelijk geworden, zijn fijne en grove motoriek is flink vooruit gegaan: fietst al zonder zijwieltjes en klimt en klautert overal op. Hij kan sinds kort zelf zijn kleertjes aan en uit doen en zelf op de wc plassen. Hij speelt veel beter, zowel alleen als met andere kinderen en hij is gegroeid zowel in de lengte als in de breedte. Zijn gezicht is ook veranderd, van een kleine peuter naar een pientere kleuter.

Vooral in zijn taal en denkniveau is Qi Xuan heel erg vooruit gegaan. Hij heeft een, zoals wij het noemen, cijfergekte en telt zonder moeite tot over de 100. Hij telt onderweg achterop de fiets van huis naar school en op nog veel meer momenten van de dag. Hij zoekt overal cijfers (en als je erop let zijn ze ook overal…) op de bussen, nummerborden, huisnummers, paginacijfers, schoenmaten, in de winkel en ga zo maar door. Van veel kinderen in de klas weet hij de leeftijd, de schoenmaat en van zijn vriendjes weet hij op welk huisnummer ze wonen. Als hij ‘s ochtends wakker wordt zegt hij: mamma is het vandaag 24 maart? (en zegt dan altijd de juiste datum). En op 24 maart zoekt hij overal het cijfer 24 (pagina 24 in de boekjes, 24 x touwtje springen, nummer 24 op een huis of nummerbord). En dan vergeet ik bijna de klok nog… Hij kan al klok kijken en vraagt de hele dag door: mamma hoe laat is het? (we hebben tot zijn ongenoegen zelf geen klok in huis hangen, anders zou hij er de hele dag voor gaan staan). En daarna zet hij het liefst zijn speelklokken precies op tijd.

Naast de cijfers heeft hij nog wel meer van dit soort bijzonderheden. Hij kent het alfabet en kent en herkent alle letters. In de supermarkt weet hij alles moeiteloos te vinden (van pijnboompitjes tot courgette). Hij kent alle verkeersborden (achterop de fiets: mamma verboden in te rijden!) en dieren bij naam en leert moeiteloos liedjes uit zijn hoofd. Als hij een toren bouwt stapelt hij de de blokken van groot naar klein en op kleur. En hij heeft soms ook wel bepaalde dwang-handelingen.

Nu ik dit zo opgeschreven heb begrijp ik nog meer waarom hij zo moe is. Maar wat moeten we eraan doen? Soms zeg ik: Qi Xuan laat de cijfers nu maar even met rust, maar soms denk ik, misschien moet ik het niet afremmen, maar er juist iets mee doen…

Qi Xuan gaat naar de vrije school en daar stimuleren ze de kleuters juist om lekker te spelen en nog helemaal niet te leren. De juf zegt dat Qi Xuan zijn ontwikkeling op het speel gebied stil lijkt te staan en op denk gebied veel te ver is. Hij is dus niet in balans. Zij heeft ons aangeraden om massage therapie met hem te gaan doen. Dat willen we zeker gaan proberen zodat hij wat meer kan ontspannen en we ook wat meer lichamelijk contact hebben. Want dat vindt Qi Xuan soms nog lastig, alhoewel dat het afgelopen jaar wel veel beter is geworden. Over de adoptie praat hij zelf nooit. Hij vertelt ons (nog) niks over zijn leventje in China. Wij praten er bewust wel zo nu en dan met hem over en bekijken de foto’s en filmpjes die we van China hebben. Dan luistert hij aandachtig en gaat dan ook dicht tegen ons aan zitten. Misschien is hij daar ook wel mee bezig in zijn hoofd, maar dat komt er niet uit.

Dus het is nu even zoeken hoe we hem kunnen helpen. Steeds zo moe zijn is voor hem denk ik ook niet fijn.
groetjes van Meia

Maandagochtend is op school de adventtijd begonnen. Op het grote veld achter de school liepen de oudste kinderen met grote fakkels een spiraal over het veld. In het midden werd de eerste adventkaars aangestoken met 1 van de fakkels. Daarna moesten alle kleuters op de gang blijven wachten en de ouders in het lokaal gaan zitten. Het lokaal was pikdonker met in het midden een kaars en een moeder speelde muziek op een harp. De ouders zaten langs de rand van de klas. In het midden van de klas stond de kaars met daar omheen een pad van zand in een spiraalvorm. Toen kwam de juf met de kleuters de klas inlopen. Ze gingen op hun stoeltjes zitten die rond de spiraal stonden. 1 voor 1 kregen de kinderen een kaarsje. Daarmee liepen ze door de spiraal en in het midden staken ze het kaarsje aan door hem in de grote kaars te houden. Elk kaarsje kwam op een sterretje te staan in de spiraal. Niemand mocht praten. De kaarsjes in de spiraal waren het adventtuintje.

Qi Xuan begon te huilen toen hij op zijn stoeltje moest gaan zitten. Hij was bang, het was donker en hij was mij kwijt… Er zat al een huilend meisje bij juffie op schoot dus ben ik maar naast Qi Xuan gaan zitten. Wel precies met mijn kont in het bluswater wat daar volgens mij niet helemaal overbodig stond want ik zag een heleboel pijpen en rokjes bijna in brand vliegen… Bij het 15e kleutertje trok Qi Xuan een beetje bij en wilde hij ook wel een kaarsje in de “tuin” zetten. Hij mocht als laatste, door de spiraal met zijn kaarsje, ik moest bijna huilen zo mooi en knap vond ik het…

En dan gaan we nu maar wachten op het kerstkindje…  Ik heb heel wat bij te leren! Toch een gemis in mijn opvoeding

Maar goed, zolang het kerstkindje er nog niet is genieten we van sinterklaas. Gisteravond hebben we alledrie onze schoen gezet. Qi Xuan zong uit volle borst een hele reeks sintliedjes met bijbehorende dansjes. Zondag komt de zak… Qi Xuan vindt het heel spannend. Hij zegt steeds dat hij geen cadeautjes wil. Maar als we praten en doorvragen en als het dan echt moet dan wil hij de maan wel als cadeautje (geen idee waar ik die kan kopen

Ondanks al deze nieuwe indrukken en dan ook nog de sneeuw en de kou gaat het heel goed met Qi Xuan! De afgelopen weken is zijn speelgedrag veranderd. Hij verzint allerlei verhaaltjes en nieuwe spelletjes; dierensoepjes maken van zijn plastic diertjes en ze daarna allemaal afwassen bijvoorbeeld (zie foto’s op flickr). Ben benieuwd wat hij van zijn sinterklaascadeautjes gaat vinden!!!

Dat kinderen wel eens een tand door de lip krijgen door een valpartij wisten we, maar dat je ook je tand een paar millimeter kunt verplaatsen door een valpartij daar hadden we nog nooit van gehoord. Afgelopen zondag viel Qi Xuan op de een of andere manier zo hard met zijn kin op de rand van zijn tafeltje dat zijn voortand aan de bovenkant 1 van zijn ondertanden een stuk heeft verplaatst. In eerste instantie zag ik alleen een schaafwond onder zijn kin, maar hij zat zo stilletjes bij mij op schoot dat ik toch maar even in zijn mondje keek… Daar trof ik een groot bloedbad aan en ik dacht even dat zijn 4 ondertanden allemaal losgeslagen waren, maar het was gelukkig maar 1 tand die scheef stond, alleen nog wel muurvast… Omdat het zondagochtend was zijn we via de huisartsenpraktijk doorverwezen naar een tandarts met weekenddienst. Zijn conclusie was: niks aan doen, gewoon scheef  laten staan. Want de tand eruit trekken zou behoorlijk traumatisch kunnen zijn voor Qi Xuan. En nu loopt Qi Xuan dus rond met een scheve tand totdat hij gaat wisselen Arme kleine kluns, maar gelukkig kan hij er zelf nog wel om lachen:

En afgelopen weekend is Qi Xuan zijn grote vriendin Leng Hui op bezoek geweest!  Een fijn weerzien, zonder Chinese woorden. in hun eigen nieuwe Nederlands!

Afgelopen dinsdag zijn Rogier, Qi Xuan en ik naar de cardioloog geweest om te kijken hoe het met Qi Xuan zijn hartje gaat. De cardioloog heeft allerlei metingen gedaan en door middel van een echo is er een hartfilmpje gemaakt. En naar omstandigheden gaat het “hart”stikke goed met Qi Xuan zijn hartje! De operatie die hij in China heeft ondergaan toen hij een half jaar oud was is goed uitgevoerd. Het gat dat tussen zijn kamers zat is helemaal gedicht. Als enige restafwijking is zijn longslagader wat vernauwt, maar dat wisten wij al. Dit kan in de toekomst verergeren. Dan zal de ader moeten worden opgerekt en in het ergste geval zal Qi Xuan dan nieuwe kleppen moeten krijgen omdat de oude kleppen na het oprekken niet meer werken. Deze operatie kan via de lies worden uitgevoerd. Dat betekend dat Qi Xuan zeer waarschijnlijk nooit meer een openhartoperatie hoeft te ondergaan. Maar op dit moment is er helemaal geen sprake van een operatie want het gaat nu prima met hem. We zullen wel 1 keer per jaar naar de cardioloog gaan om zijn hartje te blijven controleren. Goed nieuws dus! En het onderzoek viel ook reuze mee. Qi Xuan heeft het goed gedaan, maar was alleen wel helemaal kapot aan het eind van de middag. Misschien ook omdat wij hadden bedacht om op de fiets naar het WKZ in Utrecht te gaan… Maar in het bos kun je ook heerlijk slapen…

Dinsdagochtend zijn Qi Xuan en ik naar school geweest. Omdat school nog heel spannend is voor Qi en omdat hij nog nooit zonder 1 van ons is geweest ben ik er de hele tijd bijgebleven. We zaten als 1 van de eerste in de klas. Langzaam aan liep de klas vol met kleuters, allemaal een stuk groter en sommige een paar jaar ouder dan Qi. Het voelde even alsof we een paar jaar te vroeg waren, maar na de zomer komen er natuurlijk meer kleinere kleuters bij. De les begon met liedjes zingen in de kring. Qi vond dat niet zo leuk. Hij zat bij mij op schoot en drukte zijn hoofdje tegen mij aan. Maar bij het buitenspelen ontdooide hij een beetje. Alle andere kindjes hebben goed op hem gelet en hem geholpen, heel lief! Ook de juf was heel lief voor Qi. Halverwege de ochtend zijn we weer naar huis gegaan, want het was erg vermoeiend voor Qi. Vanaf 16 augustus mag Qi echt naar school, maar dan gaan we het ook rustig opbouwen. Ik heb er wel vertrouwen in dat hij het daar heel leuk gaat vinden als hij eenmaal gewend is!

Afgelopen vrijdag is Qi Xuan 4 geworden. Om hem dat duidelijk te maken zijn Rogier en ik zingend met feesthoedjes op en toeters ‘s ochtends zijn kamertje ingegaan. Bij het liedje happy birthday begon Qi Xuan te huilen, waarschijnlijk kwamen er wat herinneringen boven.

Maar daarna was het een leuke dag met taart en kadotjes en met een bezoek aan de dierentuin, want doet Qi Xuan het liefst. En het was alweer even geleden dat we met zijn drieën waren geweest dus dat was heel leuk.

Vergeleken met de vorige keer is er ook alweer zoveel veranderd. Qi Xuan blijft bij ons en is veel rustiger. En dat is goed om te zien! Zaterdag hebben we een feestje gegeven voor opa, oma en ooms en tantes. Dat was ook een leuke maar voor Qi Xuan een vermoeiende dag. zondag en maandag was dat goed aan hem te merken.

En nu is ons kleine mannetje al 4! Ongelovelijk! Hij gaat als een speer! Ook met zijn Nederlands en met tellen en zingen is hij niet af te remmen. Zijn lievelingsliedje op dit moment is duivies duivies!

Sinds we thuis zijn ligt er bijna elke dag een stapel kaartjes op de mat. Ontzettend leuk! En net toen ik dacht: nou nu zullen we alles wel zo’n beetje gehad hebben kregen we de afgelopen dagen ineens nog allemaal kadotjes opgestuurd! Wat leuk! Dus via deze blog willen wij: Ida & Pieter, Reina & Henk, Saskia & Emmelien, Truus en Roos, Marcello, Luna, Chiara en Frieda even heel erg bedanken voor de leuke kadotjes!

Zo dat zit er weer op… Rogier en ik dachten, mwaaa dat zal ongeveer een uur duren, misschien iets langer… Maar we zijn gister van 10 tot 2 in het Wilhelmina kinderziekenhuis geweest. Bij de eerste receptie kregen we 2 potjes in onze handen gedrukt: 1 voor poep en 1 voor plas, met de mededeling: graag gevuld retour, we hebben geen plaspotje voor u beschikbaar, maar ouders zijn altijd heel creatief in dat soort dingen (hmmm). Maar goed, Qi Xuan is volleerd potjes plasser geworden de laatste dagen dus hij plaste gewoon staand op commando precies in het piepkleine potje (oei precies tot het randje). Sinds we thuis zijn proberen we Qi Xuan namelijk zinnelijk te krijgen. Binnen een paar dagen kon hij moeiteloos op het potje poepen en dat geeft hij ook altijd netjes aan, maar plassen wil maar niet lukken. Misschien voelt hij het nog niet goed. Onze tactiek is thuis geen luier meer dragen en hem elk half uur vragen: moet je plassen? kom ga maar even op het potje. En dan perst meneer er gewoon altijd een plas uit. Nou gaat het ook nog heel vaak mis en plast hij bijna elke dag wel een keer in zijn broek (als we het dus niet op tijd hebben gevraagd…) Als iemand hiervoor nog tips heeft dan hoor ik het graag want de wasmachine draait overuren… Maar dat plassen in het kleine potje gister ging wel prima. En toen nog de poep… Bij het horen van het woord poep zei Qi Xuan meteen: Wo ja poepen! Maar het poeppotje is meer een reageerbuisje en daar kan je hem toch moeilijk recht boven hangen… Dus maar even naar de “grote wc”. Maar ja dat ging voor geen meter. Qi Xuan zei steeds: wo ja poepen op het potje… Na een hoop geprobeer heb ik hem maar zijn luier aan gedaan. Ik was inmiddels ook al helemaal bezweet, wat is het warm in zo’n ziekenhuis zeg! Pfff ik stikte bijna, de hele tijd kleren van Qi Xuan aan en uit en hem 100 keer optillen. Volgende keer ga ik in m’n korte broek! Na het plas en poep gedoe konden we terecht bij de kinderarts. Zij heeft hem onderzocht en wij hebben veel over hem verteld. In eerste instantie heeft ze geen rare dingen ontdekt. Qi Xuan heeft wel een achterstand in zijn motoriek en zijn groei en de dokter hoorde nog een ruis bij zijn hartje, maar voor zijn hart gaan we een andere keer naar een kindercardioloog, dus dan horen we meer. “Nou dat was het dan?” vroeg ik. Nou nu begint het eigenlijk pas… zei de dokter. Hierna moeten jullie een foto laten maken van zijn hart en longen, daarna zijn bloed laten afnemen en daarna moet hij nog een prik voor een TBC test. Bij het horen van dit nieuws trok Rogier al een beetje wit weg. En voor elke test/prik/foto moet je naar een aparte balie/receptie/afdeling. Ondertussen was Qi Xuan nog steeds bezorgd over het poepen (grote wc te groot en poepen in de luier voelde ook niet meer goed voor hem). Dus tussen de balies en afdelingen door steeds maar naar de wc… Het maken van de foto ging goed, maar daarna moesten we zijn bloed laten afnemen. Dat trok Rogier echt niet met zijn prikangst, dus hij is maar even op de gang blijven wachten. En precies toen we aan de buurt waren had Qi Xuan in zijn luier gepoept. Dat toch eerst maar even schoongemaakt want ik zag me al met hem op schoot zitten met allemaal poep, bloed, tranen en zweet. Qi Xuan vond het helemaal niks. Hij heeft enorm gehuild en om papa geroepen… (papa moet het volgende stukje tekst trouwens even overslaan met lezen) Door het trappen met zijn beentje ging de naald los en kon de dokter niet genoeg bloed verzamelen. “De rest halen we wel uit zijn vinger, geen probleem.” zei de dokter. Dus na het bloedprikken in zijn arm gingen ze hem ook nog prikken in zijn vinger en dat werd 1 groot bloedbad… Ow het was zo zielig, hij moest zo hard huilen… Maar uiteindelijk met een verband om zijn arm, een pleister om zijn vinger en 2 stickers op zijn handjes liep hij toch weer vrolijk de behandelkamer uit: “toeta baba” (naar papa). En Rogier werd nog iets witter bij het zien van al die verwondingen. Op naar de volgende afdeling. Nog 1 prik… Rogier maar weer achtergelaten op de gang, Qi Xuan huilend en boos meegetrokken de volgende behandelkamer in. En toen nog een prik in zijn andere armpje, met nog een verbandje erom. Hij zag er zo zielig uit dat de dokter het hele ziekenhuis heeft afgezocht naar een ijsje voor hem. Maar daarna was het gelukkig allemaal klaar! Het was een zware dag voor Qi en om 19.00 uur viel hij als een blok in slaap. Over 2 weken krijgen we de uitslag en horen we wanneer we de vervolgafspraak met de cardioloog zullen hebben.

Mijn eerste moederdag zit erop. Het leek ons een leuke dag om voor de eerste keer af te spreken met Tjarda, Marc, Zilver & Lux. Omdat we nog in de hechtingsfase zitten wilden we niet bij ons thuis afspreken en zijn we met z’n allen naar de dierentuin geweest. Afgelopen week hebben we Qi Xuan steeds foto’s laten zien van zijn oom, tante en neefjes. En vanaf het begin af aan ging het heel goed! Een geslaagde test! Zilver en Qi Xuan kunnen goed met elkaar opschieten en Qi Xuan is gek op Lux (of zoals hij hem zelf noemt Luktsie). Vanmorgen vroeg hij mij of hij de foto van hem en Leng Hui en die van Zilver en Lux mocht zien, zijn vriendengroep in Nederland tot nu toe dus! Binnenkort gaan we ook afspreken met Leng Hui. Ik denk dat Qi Xuan dat helemaal geweldig gaat vinden. Sinds we de laatste foto’s van het tehuis hebben opgehaald en met hem hebben bekeken vraagt hij weer vaker naar haar. Het gaat nog steeds ontzettend goed allemaal. Morgen wordt een spannende dag, dan gaan we naar het ziekenhuis voor een algemeen onderzoek. Hopelijk is het niet al te vervelend voor Qi Xuan. Wij zijn wel benieuwd hoe het lichamelijk met hem gaat en hebben ook wel wat vragen die we morgen mooi kunnen stellen. We weten in ieder geval dat hij nu 90 cm lang is en 12 kilo weegt. Vergeleken met Zilver die een maand jonger is is dat een heel verschil. En gister viel het ook wel op dat hij motorisch nog een stuk achterloopt, maar dat zijn geen dingen om bezorgd over te zijn, want Qi Xuan is een ontzettend lief, vrolijk en eigenwijs jongetje die de hele dag zingt!