Vandaag is het precies een jaar geleden dat we in het vliegtuig zaten op weg naar Qi Xuan. Wat gaat de tijd toch snel en wat is er ontzettend veel gebeurd. Afgelopen maandag hebben we weer een gesprek gehad op school met de juf. We waren allebei wat minder enthousiast dan de vorige keer. Zowel thuis als op school is Qi Xuan namelijk vaak erg moe. Dat komt (denken wij) voornamelijk omdat het in zijn hoofd zo vol is.

Qi Xuan heeft zich het afgelopen jaar op alle gebieden enorm ontwikkeld. Hij is zinnelijk geworden, zijn fijne en grove motoriek is flink vooruit gegaan: fietst al zonder zijwieltjes en klimt en klautert overal op. Hij kan sinds kort zelf zijn kleertjes aan en uit doen en zelf op de wc plassen. Hij speelt veel beter, zowel alleen als met andere kinderen en hij is gegroeid zowel in de lengte als in de breedte. Zijn gezicht is ook veranderd, van een kleine peuter naar een pientere kleuter.

Vooral in zijn taal en denkniveau is Qi Xuan heel erg vooruit gegaan. Hij heeft een, zoals wij het noemen, cijfergekte en telt zonder moeite tot over de 100. Hij telt onderweg achterop de fiets van huis naar school en op nog veel meer momenten van de dag. Hij zoekt overal cijfers (en als je erop let zijn ze ook overal…) op de bussen, nummerborden, huisnummers, paginacijfers, schoenmaten, in de winkel en ga zo maar door. Van veel kinderen in de klas weet hij de leeftijd, de schoenmaat en van zijn vriendjes weet hij op welk huisnummer ze wonen. Als hij ‘s ochtends wakker wordt zegt hij: mamma is het vandaag 24 maart? (en zegt dan altijd de juiste datum). En op 24 maart zoekt hij overal het cijfer 24 (pagina 24 in de boekjes, 24 x touwtje springen, nummer 24 op een huis of nummerbord). En dan vergeet ik bijna de klok nog… Hij kan al klok kijken en vraagt de hele dag door: mamma hoe laat is het? (we hebben tot zijn ongenoegen zelf geen klok in huis hangen, anders zou hij er de hele dag voor gaan staan). En daarna zet hij het liefst zijn speelklokken precies op tijd.

Naast de cijfers heeft hij nog wel meer van dit soort bijzonderheden. Hij kent het alfabet en kent en herkent alle letters. In de supermarkt weet hij alles moeiteloos te vinden (van pijnboompitjes tot courgette). Hij kent alle verkeersborden (achterop de fiets: mamma verboden in te rijden!) en dieren bij naam en leert moeiteloos liedjes uit zijn hoofd. Als hij een toren bouwt stapelt hij de de blokken van groot naar klein en op kleur. En hij heeft soms ook wel bepaalde dwang-handelingen.

Nu ik dit zo opgeschreven heb begrijp ik nog meer waarom hij zo moe is. Maar wat moeten we eraan doen? Soms zeg ik: Qi Xuan laat de cijfers nu maar even met rust, maar soms denk ik, misschien moet ik het niet afremmen, maar er juist iets mee doen…

Qi Xuan gaat naar de vrije school en daar stimuleren ze de kleuters juist om lekker te spelen en nog helemaal niet te leren. De juf zegt dat Qi Xuan zijn ontwikkeling op het speel gebied stil lijkt te staan en op denk gebied veel te ver is. Hij is dus niet in balans. Zij heeft ons aangeraden om massage therapie met hem te gaan doen. Dat willen we zeker gaan proberen zodat hij wat meer kan ontspannen en we ook wat meer lichamelijk contact hebben. Want dat vindt Qi Xuan soms nog lastig, alhoewel dat het afgelopen jaar wel veel beter is geworden. Over de adoptie praat hij zelf nooit. Hij vertelt ons (nog) niks over zijn leventje in China. Wij praten er bewust wel zo nu en dan met hem over en bekijken de foto’s en filmpjes die we van China hebben. Dan luistert hij aandachtig en gaat dan ook dicht tegen ons aan zitten. Misschien is hij daar ook wel mee bezig in zijn hoofd, maar dat komt er niet uit.

Dus het is nu even zoeken hoe we hem kunnen helpen. Steeds zo moe zijn is voor hem denk ik ook niet fijn.
groetjes van Meia