Zo dat zit er weer op… Rogier en ik dachten, mwaaa dat zal ongeveer een uur duren, misschien iets langer… Maar we zijn gister van 10 tot 2 in het Wilhelmina kinderziekenhuis geweest. Bij de eerste receptie kregen we 2 potjes in onze handen gedrukt: 1 voor poep en 1 voor plas, met de mededeling: graag gevuld retour, we hebben geen plaspotje voor u beschikbaar, maar ouders zijn altijd heel creatief in dat soort dingen (hmmm). Maar goed, Qi Xuan is volleerd potjes plasser geworden de laatste dagen dus hij plaste gewoon staand op commando precies in het piepkleine potje (oei precies tot het randje). Sinds we thuis zijn proberen we Qi Xuan namelijk zinnelijk te krijgen. Binnen een paar dagen kon hij moeiteloos op het potje poepen en dat geeft hij ook altijd netjes aan, maar plassen wil maar niet lukken. Misschien voelt hij het nog niet goed. Onze tactiek is thuis geen luier meer dragen en hem elk half uur vragen: moet je plassen? kom ga maar even op het potje. En dan perst meneer er gewoon altijd een plas uit. Nou gaat het ook nog heel vaak mis en plast hij bijna elke dag wel een keer in zijn broek (als we het dus niet op tijd hebben gevraagd…) Als iemand hiervoor nog tips heeft dan hoor ik het graag want de wasmachine draait overuren… Maar dat plassen in het kleine potje gister ging wel prima. En toen nog de poep… Bij het horen van het woord poep zei Qi Xuan meteen: Wo ja poepen! Maar het poeppotje is meer een reageerbuisje en daar kan je hem toch moeilijk recht boven hangen… Dus maar even naar de “grote wc”. Maar ja dat ging voor geen meter. Qi Xuan zei steeds: wo ja poepen op het potje… Na een hoop geprobeer heb ik hem maar zijn luier aan gedaan. Ik was inmiddels ook al helemaal bezweet, wat is het warm in zo’n ziekenhuis zeg! Pfff ik stikte bijna, de hele tijd kleren van Qi Xuan aan en uit en hem 100 keer optillen. Volgende keer ga ik in m’n korte broek! Na het plas en poep gedoe konden we terecht bij de kinderarts. Zij heeft hem onderzocht en wij hebben veel over hem verteld. In eerste instantie heeft ze geen rare dingen ontdekt. Qi Xuan heeft wel een achterstand in zijn motoriek en zijn groei en de dokter hoorde nog een ruis bij zijn hartje, maar voor zijn hart gaan we een andere keer naar een kindercardioloog, dus dan horen we meer. “Nou dat was het dan?” vroeg ik. Nou nu begint het eigenlijk pas… zei de dokter. Hierna moeten jullie een foto laten maken van zijn hart en longen, daarna zijn bloed laten afnemen en daarna moet hij nog een prik voor een TBC test. Bij het horen van dit nieuws trok Rogier al een beetje wit weg. En voor elke test/prik/foto moet je naar een aparte balie/receptie/afdeling. Ondertussen was Qi Xuan nog steeds bezorgd over het poepen (grote wc te groot en poepen in de luier voelde ook niet meer goed voor hem). Dus tussen de balies en afdelingen door steeds maar naar de wc… Het maken van de foto ging goed, maar daarna moesten we zijn bloed laten afnemen. Dat trok Rogier echt niet met zijn prikangst, dus hij is maar even op de gang blijven wachten. En precies toen we aan de buurt waren had Qi Xuan in zijn luier gepoept. Dat toch eerst maar even schoongemaakt want ik zag me al met hem op schoot zitten met allemaal poep, bloed, tranen en zweet. Qi Xuan vond het helemaal niks. Hij heeft enorm gehuild en om papa geroepen… (papa moet het volgende stukje tekst trouwens even overslaan met lezen) Door het trappen met zijn beentje ging de naald los en kon de dokter niet genoeg bloed verzamelen. “De rest halen we wel uit zijn vinger, geen probleem.” zei de dokter. Dus na het bloedprikken in zijn arm gingen ze hem ook nog prikken in zijn vinger en dat werd 1 groot bloedbad… Ow het was zo zielig, hij moest zo hard huilen… Maar uiteindelijk met een verband om zijn arm, een pleister om zijn vinger en 2 stickers op zijn handjes liep hij toch weer vrolijk de behandelkamer uit: “toeta baba” (naar papa). En Rogier werd nog iets witter bij het zien van al die verwondingen. Op naar de volgende afdeling. Nog 1 prik… Rogier maar weer achtergelaten op de gang, Qi Xuan huilend en boos meegetrokken de volgende behandelkamer in. En toen nog een prik in zijn andere armpje, met nog een verbandje erom. Hij zag er zo zielig uit dat de dokter het hele ziekenhuis heeft afgezocht naar een ijsje voor hem. Maar daarna was het gelukkig allemaal klaar! Het was een zware dag voor Qi en om 19.00 uur viel hij als een blok in slaap. Over 2 weken krijgen we de uitslag en horen we wanneer we de vervolgafspraak met de cardioloog zullen hebben.
boah… echt veel allemaal in een keer…
hallo familie
Wat zielig allemaal voor het kleine ventje maar ja het moet wel gebeuren he ,en zo te zien maakt een ijsje heel veel goed hahaha
Ik ben heel blij voor jullie dat het zo goed gaat ,maar dat kan ook niet anders he met zo een papa en mama
Geniet er maar lekker van en tot de volgende keer
liefs gerda
Oh wat zielig! Vast heel nuttig, maar wel zielig! Wo betekent trouwens ik en jou (of ja) wil. Kan je de karakters van zijn naam een keer mailen? Vind ik leuk!
doei Marieke
ps Wat is je website gaaf geworden en wat heb je veel toffe dingen gemaakt!