Sommige mensen zullen misschien weten dat we al een tijd bezig zijn met adoptie. Dit idee bestond al lang en drie jaar geleden hebben we ons ook echt ingeschreven.

De procedure is eigenlijk niet eens een lastige procedure, de kunst is vooral om niet ongeduldig te raken. Er zijn veel verschillende stappen en allen moeten doorlopen worden. Checks, handtekeningen, stempels, onderzoeken van de raad van Kinderbescherming, meer handtekeningen, doorsturen enz enz…

Het duurt dus nog wel even voordat je een OK-stempel met “goedgekeurd tot adoptief ouder” opgeplakt krijgt. Dit was vlak voor de afgelopen zomervakantie en direct hebben we ons bij wereldkinderen ingeschreven.

Wederom wachten, verzamelen van papieren, geboorteregisters, verklaring van goed gedrag.

Tot dat heel bijzondere bericht!

Vorige week vrijdag belde namelijk Sonja van Wereldkinderen met de vraag of wij een jongetje uit China wilden adopteren. Dat nieuws kwam heel onverwachts, op een dag dat een dierbare collega overleden was, en kwam nogal als een donderslag bij heldere hemel.

Een heel bijzondere week volgde, een week waarin we ons verdiept hebben in zijn (medische) achtergronden en hebben we veel uitgezocht en besproken. Afgelopen vrijdag hebben we samen besloten er helemaal voor te gaan!!!

Meia en ik worden moeder en vader!

Het wonderlijke is dat een adoptiekind met een medische achtergrond eerst anoniem als dossier aangeboden wordt. Dit omdat wij dan op een eerlijke en meer objectieve manier kunnen oordelen. Dat hebben we dus gedaan, en we hebben er beiden het volste vertrouwen in dat dat helemaal goed komt!

We weten nog maar weinig behalve zijn meer medische kant, hoe hij zich ontwikkeld heeft, maar niet wat zijn naam is of waar hij nu in een tehuis zit. Hij is nu iets ouder dan drie jaar, heeft in het begin van zijn bevlogen leven wat te verstouwen gehad, maar heeft zich daar ferm doorheen geslagen. Daarom noem ik hem tijdelijk Lian Chu en Meia heeft het steeds of Cheng, hoop snel zijn echte naam te weten…

Hoe nu verder?

Onze wens wordt samen met een nieuw pak papier terug naar China gestuurd en daar wordt het meer formeel gemaakt.

Reizen we nu volgende week af?

Nee, dat zeer zeker niet, zoals gezegd zijn er veel nieuwe papieren. Die hebben we zo goed als bij elkaar, maar die moeten allemaal vertaald worden in het Chinees. Stempeltje hier, krabbeltje daar…

We zullen nieuwe ontwikkelingen hier posten!

Voor nu groeten van een heel gelukkige Meia & Rogier!